امروز حسابی با دیدن خبر از دست رفتن رضا سیدحسینی عزیز غمگین شدم. همان لحظه که خبر را دیدم، به یاد  ترجمه ها و نوشته های بی نظیرش افتادم که چند نسل را سیراب کرده... اما فورا به فکر فرورفتم... نسل ما هم بزرگانی را تربیت کرده که پس از مرگشان نسلهای بعد با بغض در گلو درباره اش حرف بزنند و برای از دست دادنش بگریند؟ نسل ما نظیر بزرگانی چون او را دارد که بعدها مثلا طی یک سال چند نفرمان از دست برویم و مایه افسوس شویم؟ که آخر آن سال به یاد آن بزرگان یادبود برگزار شود و همه برای از دست دادنشان حسرت بخورند؟  منظورم فقط بزرگ نیست! منظورم این نیست که حقیر باشیم و بزرگ نمایانده شویم... منظورم ... منظورم را می فهمید! نه؟

   آینده قضاوت خواهد کرد...